Aafien Koopmans werd geboren 30 november 1957 te Groningen als eerste van 3 kinderen.
Ze groeide gelukkig op en ontmoette Leendert Blomsma in 1976.
22 september 1978 trouwden zij en kregen 11 mei 1980 hun eerste kind, een zoon Stefan Râmon.
5 januari 1983 volgde een tweede zoon Pascal Dominique en als laatste uiteindelijk op 27 april 1988 een dochter Sharon Michelle.
Afie, zoals ze werd genoemd was altijd de spil van ons gezin.
Ze was een zorgzame moeder, niet overdreven streng, maar streng genoeg om ons drietjes in het gareel te houden.
Ze was even gek op al haar kinderen en ook altijd bezorgt om ons.
Nooit liet ze ons na een ruzie kwaad weggaan van huis, alles werd eerst goed gemaakt om zo ook met een goed gevoel weer thuis te komen.
Ze was altijd thuis voor ons, zo niet dan wisten we altijd waar ze was.
Soms deed ze zelfs té veel voor ons.
We waren altijd een gelukkig gezin en dachten dat ook altijd te zijn, tot 1996...
Eind 1996 ontdekte mijn moeder namelijk een knobbeltje in haar linker borst.
Na het verwijderen en onderzoek op het knobbeltje werd mogelijk kanker geconstateerd.
De kans op uitzaaiingen leek klein volgens de arts, maar uit voorzorg besloten mijn ouders dat het beter was de lymfeklieren aan de linkerkant te laten verwijderen.
Hierna volgde er een serie bestralingen aan de linker borst en dus veel ziekenhuis bezoekjes.
Er werd daarna eerst elke 3 maanden en later elke 6 maanden gecontroleerd op eventuele uitzaaiingen.
Alles was eerst goed tot 2,5 jaar later in 2000.
Na de laatste controle was er iets vreemds te zien op de laatste röntgenfoto.
Na een echo werd weer een knobbel van 5 cm gevonden in wederom de linker borst.
Het bleek een agressieve soort kanker te zijn en de linker borst moest worden geamputeerd.
Na herstel hiervan kreeg ze een borst reconstructie en een preventieve chemokuur.
De reconstructie was goed gelukt, maar nadat de drain werd verwijdert, ontstond er een blauwe plek en open wond, deze begon te ontsteken.
Etter en vocht kwam uit de wond en ook de huid op de rug begon plotseling te scheuren.
Ook hier kwam allemaal vocht en etter uit.
Dit alles kwam door de gevolgen van de bestralingen die ze eerder kreeg.
De huid was dood en door druk en de spanning op de huid door al het vocht ging de huid scheuren.
De silicone werd meteen verwijdert en in de ongeveer 6 maanden daarna werd alles gespoeld om zo alles te herstellen voor een nieuwe borst reconstructie, die daarna volgde. Dit was ongeveer tussen 2000-2003.
2004 was een redelijk jaar en alles leek een beetje beter te gaan.
2005 werd een wat minder jaar.
Na het hele herstel van de borst reconstructie ging ze nog door een bot scan om te controleren voor eventuele uitzaaiingen.
Helaas minder nieuws wederom, op drie verschillende plaatsten werden kanker cellen aangetroffen, de linker sleutelbeen, 8ste rib en kleine plekjes op de heup.
Dit verspreide zich langzamerhand en ze brak haar linker sleutelbeen en enkele maanden later haar schaambeen, dit maakte het lopen moeilijker en pijnlijker. Weer enkele maanden later brak ze ook nog eens haar rechter sleutelbeen.
