Ik ben Sharon Michelle Blomsma
Ik ben geboren op 27 april 1988 in Groningen.
Mijn liefde voor honden begon al toen ik jong was ,maar ik mocht en kon geen hond hebben.
Na ongeveer 2 jaar zeuren (met tussenstop) en het idee dat een hond mij zou veranderen ,kreeg ik mijn zin. Dat een hond mij zó kon veranderen wist ik nog niet!
Ik was 12 en werd 13 dat jaar en de passie begon.
Onze keus viel op een Sheltie ,een kleine versie van de Collie ,mijn moeder hield altijd al van langharige dieren ,dus dit leek het ideale ras.
We lazen wel het één en ander over honden ,maar we hadden totaal geen verstand ervan (zoals iedere beginnende honden-eigenaar wel heeft)
Via kennissen die ook een Sheltie hadden gekocht kwamen we terecht in België.
Wij dachten dat we het over een kennel hadden ,maar het was eerder een handelaar!
Een grote schuur vol met bijna alle honden-rassen.
Het was wel schoon ,maar niet normaal ,de vrouw ontweek vragen en liep steeds weg.
Onze keus viel op een sable-pupje die bij een Duitse herder pup in een glazen bak met zaagsel zat.
Dit was eigenlijk een Collie pup ,maar het leek op een Sheltie ,dus was het voor ons één pot nat.
We betaalden destijds toch nog 850 Gulden ,met een (nep’ stamboom)
Haar naam werd Quincy (deze stond op de stamboom) ,de naam Laika leek ons eerst mooi.
Ze was toen 13 weken oud.
Eenmaal thuis bleek het een erg angstig hondje (achteraf nogal logisch als je niet meer hebt gezien dan een schuur).
Hoe langer we haar hadden hoe meer we leerden over onze zogenaamde Sheltie.
Ze groeide uit tot een 55 cm hoge Collie en ook haar karakter was gelijk aan een Collie.
Ik had tussen tijds veel contact met Sheltie kennels en veel geleerd over de Sheltie.
Ik pluisde toen al stambomen uit en had veel stamboom-namen onthouden.
Ik wilde toen ook wel zo´n website over mijn hondje.
Ik maakte wel een ,maar hoe krijg je dat op zo´n www adresje.??
Het duurde jaren voordat deze wens uitkwam.
Ik was 15 toen mijn eerste lieve hond overleed ,op de té jonge leeftijd van 2,5 jaar.
Dit was voor ons een erg zware tijd ,mijn moeder had namelijk sinds 1997-98 kanker en Quincy sleepte haar erdoorheen ,zo kwam ze naar buiten en kon ze praten.
We konden eerst niet denken aan een 2e nieuwe en vooral andere hond.
Maar uiteindelijk beseften we wat we misten zonder 4 poten in huis.
