Eind 2005 kreeg ze daarom weer een chemokuur die heel zwaar was.
Ze was met de feestdagen dan ook flink beroerd en lag oudejaarsavond ziek op bed.
Na deze chemotherapie begin 2006 ontstonden er kleine knobbeltjes op haar linker schouder, het leek op uitslag, maar bleken ook weer kanker cellen te zijn (kleine tumoren). Een teken dat we met een zeer agressieve soort te maken hadden. De maanden erna voelde ze zich weer wat beter en haar haar begon weer te groeien. Ze ging nog naar feestjes en leek weer flink op te knappen.
Maar ongeveer in september kreeg ze het erg benauwd en kon ze heel moeilijk lopen. Ze had een te hoge bloeddruk en na controle bleek er vocht rondom hart & longen te zitten. Bij het hart werd het vocht met een naald verwijdert, wat achteraf gezien erg riskant kon zijn (was). Na het verwijderen van vocht kon ze al beter ademen en was ze stukken minder benauwd. De vocht bij de longen hoefde niet verwijdert te worden, dit werd vanzelf al wat minder.
Maar ondanks alles werd het niet veel beter.
Ze kreeg nog 5 van de 6 chemokuren, toen duidelijk werd, dat het niet meer beter werd.
Na buikpijn klachten werd ook nog eens geconstateerd dat de lever ook al aangetast was door kanker.
Ze was vanaf toen stervende te noemen.
22/23 december ging ze op bed omdat ze moe was, om er vervolgens niet meer levend uit te komen.
Ze kreeg veel pijn en kreeg morfine om zo de dag & nacht door te komen.
De avond van 25 december kreeg ze vrijwel niks meer mee en lag in een diepe slaap.
Haar ademhaling was ook niet meer optimaal.
De nacht van 25 op 26 december 2006 overleed ze rond een uur of drie.
Hoewel de kerstdagen een ‘stempel’ heeft gekregen voor ons, proberen we van deze dagen nog altijd iets moois te maken. Dit is wat zij zeker had gewild!
Het leven gaat hoe dan ook door en vergeten doen we haar ook nooit!
Ze heeft nu gelukkig haar rust...en in onze harten leeft ze voor altijd voort.
