Oorbellen
Ik weet nog goed ,
Hoe jij ,vol goede moed
Jou verjaardag zag komen.
Het was eind november 2006 ,
En dat weet ik nog best ,
Zo ziek als je was ,
Je was nog goed in je sas.
Ik mis dat gevoel ,van jou goede doel
En dat was overleven ,
Van een ziekte dat ieder deed Beven.
49 jaren ,waren voorbij gevaren ,
Maar niet zonder slag of stoot ,
Op dit moment dacht jij even niet aan de dood.
Je was nu jarig ,ook al was het niet fijn ,
We konden allen nog bij je zijn.
Je opende het doosje en begon plots te huilen ,
Twee oorbellen staarden jou aan ,
Met deze in was zij nog mooier dan de zon & de maan ,
Maar ook jij wist goed ,dat de maan dichtbij zou komen ,
Slechts voor jouw ,voor niemand anders hier.
Zij vertelde mij ,dit wordt van jou ,
Ik wilde het niet horen ,
Maar ik had haar gezworen ,
Ooit haar oorbellen te dragen ,
En nooit iemand anders te vragen.
Ze werden van mij ,
Slechts 4 weekjes later…
Sharon
